Overzicht
Citizen Conflict is een third-person shooter die indrukwekkende graphics en een boeiende sfeer heeft, met potentieel om een uitblinker te worden in zijn genre. Helaas worden deze sterke punten overschaduwd wanneer de meeste aspecten lijken te zijn overgenomen van een ander creatief project. De poging van de game tot competitief schieten valt tegen door zelfopgelegde beperkingen als gevolg van een gebrek aan originaliteit en vloeiende gunplay, die door veel browsergames worden overtroffen. De schaarse aanpassingsmogelijkheden van de game, twijfelachtige hitregistratie, onevenwichtige personages en game-breaking glitches maken de ervaring frustrerender dan plezierig.
Gameplay
Bij het starten van de game word je begroet met een scherm waarop je je klasse van helden kunt selecteren, elk uitgerust met unieke vaardigheden, variërend van schilden tot onzichtbaarheid, schokgranaten en een dash-functie voor verbeterde beweging. Het menu-ontwerp lijkt opvallend veel op dat van The Finals, zowel qua karmozijnrode kleurstelling als typografie. Dit zou mogelijk toeval kunnen zijn, dus laten we verdergaan met de in-map graphics van de game.
De esthetiek van de game is ongetwijfeld prachtig, waarbij elke map een meeslepende sfeer presenteert. Beginnend met de Air Field-map, lijkt deze op een militaire basis compleet met een centraal gebouw en twee verschillende spawn-punten. De middelste hangar is bezaaid met verschillende voertuigen en vliegtuigen, terwijl de grond afwisselt tussen zand, beton en metalen richels. De aantrekkingskracht van de map wordt echter ontsierd door glitches met disfunctionele ladders en grillige springplaten.
De nieuw toegevoegde Poseidon-map, griezelig bekend van een eerder gespeelde map, heeft een centrale glazen dooslocatie die is aangewezen als de D-spawn. Deze map speelt zich meestal 's nachts af, een functie die verrassend genoeg de zichtbaarheid voor de meeste spelers niet in gevaar brengt. Tijdens mijn gameplay vertoonde deze map echter glitches. Een extra frustratie waren de platforms die uitkeken op de centrale glazen doos, waar je niet doorheen kon schieten, waardoor je gedwongen werd je te verplaatsen om de vlag te heroveren. Geleidelijk leken de lay-out van de map en het nachtelijke kleurenpalet die van The Finals-map Seoul te weerspiegelen. Hoewel er kleine verschillen waren, zoals het levenloze binnenzwembad van Poseidon, was de gelijkenis griezelig.
Afgezien van de graphics, komt de gameplay niet overeen met de hoge standaard die door de visuals wordt gesteld, en ontbreekt het aanzienlijk aan vloeiende gunplay en mobiliteit. De beweging voelt nogal onhandig aan, en de precisie bij het strafen wordt gecompromitteerd door overdreven bewegingen. In combinatie met sporadisch defecte dash-functies en een groot aantal wapenbalansproblemen – sommige zo ernstig dat ze resulteerden in wapenverboden tijdens toernooien – laat de gameplay veel te wensen over. Problemen zoals zwakke wapenimpact, slechte hitregistratie en constante flashbang-spam van een specifiek personage creëren een ervaring van meedogenloze uitrustingsspam en gemiste schoten.
Het meeste van de spam was afkomstig van het schokgolfpersonage genaamd Thunder. Aangezien er geen limiet is aan hoeveel spelers een enkel personage kunnen selecteren, kiezen de meeste teams uiteindelijk voor Thunder, wat resulteert in een overweldigende hoeveelheid flashbang-spam. Dit leidt doorgaans tot verblindend witte schermen, gevolgd door een onvermijdelijke nederlaag. Bovendien draagt een glitch die personages in staat stelt uitrusting te gebruiken terwijl ze neer zijn, bij aan onterechte doden.
De rest van de personages is relatief onderpowered in vergelijking. Tunkas biedt een dash om vijanden te ontwijken, maar het is ineffectief als je verblind bent. Sakura's onzichtbaarheid werkt alleen goed op afstand en blijkt onvoldoende voor gevechten van dichtbij. Min Hae's schild lijkt nuttig, maar de glitch die vijanden in staat stelt eroverheen te schieten, vermindert de efficiëntie. In combinatie met intermitterende wapenglitches was de gameplay-ervaring tergend en verre van plezierig, vooral wanneer verliezen te wijten zijn aan een kapot in-game item.
De gameplay blijft geplaagd door de beperkende instellingen van de game, die bepaalde aanpassingen niet toestaan. Het legt een universele gevoeligheid op en, het meest cruciaal, biedt niet de optie om bewegingsonscherpte uit te schakelen – een optie die ik persoonlijk prioriteit geef in shooter-games. Er is echter een verlossende functie: de primaire modus die werd getest, die doet denken aan Domination.
In deze modus strijden teams om vijf verschillende veroveringspunten om de maximale ingestelde score van 1500 te bereiken. In tegenstelling tot andere domination-achtige games die ik ben tegengekomen, dragen kills ook bij aan de teamscore – een aangename toevoeging aan de game. Het hebben van vijf vlagpunten maakt de game chaotischer dan met drie, maar dit zou kunnen worden verzacht door de teamgrootte met één of twee spelers te vergroten over beide maps. Deze innovatieve draai aan een klassieke gamemodus is een verfrissende functie die een uniek aspect aan de gameplay toevoegt. Vanwege de gebrekkige mechanica van de game voelt deze nieuwigheid echter vluchtig aan.
Review
Concluderend, Citizen Conflict is een game die ernaar streefde een uitstekende shooter te zijn, met een frisse benadering van een beproefde gamemodus. Het schiet echter tekort op cruciale gebieden zoals hitregistratie en wapenbalans, en biedt momenteel geen significante verlossende functies.
Gelukkig was de geteste versie een alfa, niet de uiteindelijke versie, en de game heeft al verschillende updates ontvangen die gericht zijn op het verbeteren van de in-game ervaring. Als de ontwikkelaars de gameplay-problemen goed kunnen aanpakken, heeft Citizen Conflict het potentieel om een uitzonderlijke game te zijn. Zoals het er nu voorstaat, met alle glitches en ondermaatse gameplay-mechanica in vergelijking met browsergames, wekte het mijn interesse niet tijdens de periodes dat ik het speelde.
