De persoon die Christopher Nolan publiekelijk noemde als inspiratiebron voor zijn blockbuster-film, heeft de film zojuist "abysmal" genoemd.
Emily Wilson, hoogleraar klassieke talen aan de University of Pennsylvania en de eerste vrouw die een Engelse vertaling van Homer's Odyssey publiceerde, heeft een uitgebreide, ongezouten kritiek op Nolan's adaptatie gepubliceerd in de London Review of Books. Haar oordeel is niet mals.
Ontvang 1-month GTA+ subscription bij pre-order.
Pre-Order GTA 6 nu
Wat Wilson daadwerkelijk zei (en dat is nogal wat)
Wilson begint met een schoorvoetende concessie: de film is makkelijk te volgen en haar tieners hebben zich er redelijk mee vermaakt. Dat is ongeveer waar de welwillendheid ophoudt. Ze omschrijft de film als "een gezinsvriendelijk audiovisueel spektakel, als een uitgebreid vuurwerk op Fourth of July, met ongeveer hetzelfde niveau van narratieve en emotionele diepgang."
Vanaf dat punt escaleert de recensie. Wilson schrijft dat de "visie van de film te verward is en de personages te onderontwikkeld" om de grote ideeën waar hij naar hint waar te maken. Ze wijst Matt Damon's Odysseus aan als niet overtuigend en zegt dat het personage niet "gecompliceerd, sluw of kunstzinnig" is op de manier die de held van Homer vereist.
Haar scherpste opmerking komt aan het einde van de recensie: "Ik zou me schamen als ik ook maar een deel van dit script had geschreven."
De volledige lijst van wat ze mist, leest als een checklist van alles wat het bron-epos de moeite waard maakt om te bestuderen. "Het heeft niets overtuigends te zeggen over tijd, geheugen, geschiedenis, oorlog, of over de relatie tussen de glorieuze terugkeer van een krijger en de levens van zijn familie, tegenstanders, kameraden, vrienden en buren. Het mist psychologische, emotionele, politieke en ethische diepgang. De narratieve structuur is gimmicky. Het schrijfwerk is abysmal. Geen van de personages heeft een overtuigende motivatie voor hun acties of woorden. Er zijn geen seksscènes en al het eten ziet er verschrikkelijk uit."
Die laatste zin is oprecht grappig, en waarschijnlijk met opzet.
Waarom deze specifieke criticus ongebruikelijk veel gewicht in de schaal legt
Dit is het punt: Wilson is niet zomaar een academicus die haar mening geeft over een blockbuster. Nolan zelf citeerde haar vertaling van de Odyssey toen hij voor de release van de film met Empire magazine sprak. Dat zorgt ervoor dat haar kritiek anders binnenkomt dan de standaard hot take van een literatuurwetenschapper.
Wilson had al zorgen geuit voordat de volledige recensie verscheen. Vorige week zei ze dat ze bang was dat Nolan "probeerde alles erin te proppen, terwijl hij thema's miste die essentieel waren voor het gedicht." Het stuk in de London Review of Books gaf haar de ruimte om precies uiteen te zetten welke thema's ze in gedachten had, en ze benutte elk woord daarvan.
Dit is, in termen van storytelling, een callback met tanden. Nolan leende van haar werk, noemde haar publiekelijk bij naam, en nu heeft de bron van die inspiratie een formele, gepubliceerde weerlegging geschreven.
Box office vs. kritische erfenis
De commerciële prestaties van de film maken Wilson's recensie des te interessanter als cultureel document. De Odyssey opende wereldwijd met $264.1 miljoen in het eerste weekend en daalde daarna slechts 19% in de tweede week om nog eens $215.3 miljoen toe te voegen. Volgens elke box office-metriek is dit een enorme hit.
De kloof tussen de ontvangst door het publiek en Wilson's wetenschappelijke beoordeling is dus enorm, en die spanning is precies wat het verhaal de moeite waard maakt om te volgen. Het publiek voelt duidelijk een connectie met het spektakel. Wilson's argument is dat spektakel zonder psychologische inhoud een gemiste kans is bij een tekst die zo rijk is.
De film heeft een R-rating en draait sinds 17 juli 2026 in de bioscoop. Het is onwaarschijnlijk dat Wilson's recensie de kritische consensus zal verschuiven gezien het box office-momentum, maar het voegt een laag aan het discours toe die blockbusters zelden krijgen vanuit dit soort bronnen.
Wat dit betekent voor de gaming-community
Nolan's films beïnvloeden consequent de bredere popcultuur, inclusief games. De thema's van de Odyssey zoals navigatie, thuiskomst en mythologische monsters zijn al aanwezig in titels als Hades, Assassin's Creed Odyssey en LEGO Fortnite Odyssey. Als de film nieuw publiek naar het bronmateriaal van Homer trekt, zie je die culturele ripple uiteindelijk vaak terug in games.
Voor nu, als je tijd doorbrengt in mythologische werelden via games in plaats van in de bioscoop, is de LEGO Fortnite Ninjago: Embers of Chaos complete guide het bookmarken waard voor je volgende sessie. En als je op de hoogte wilt blijven van alles wat er momenteel in gaming verschijnt, dan zit je goed bij de volledige gaming guides hub.
Wilson's recensie zorgt al voor aanzienlijke discussie in literaire en filmkringen. Of Nolan, die erom bekendstaat geen smartphone te hebben, het al gelezen heeft, blijft de vraag.
