Sommige games vertellen je een verhaal. Mixtape laat je het voelen. De tweede game van de kleine Australische studio Beethoven & Dinosaur is vandaag uitgebracht op pc en kwam stilletjes binnen, maar verdient veel meer aandacht dan dat.
Waarom een avontuur van vier uur boven zijn gewichtsklasse bokst
Mixtape volgt Stacey Rockford, een muziekgeobsedeerde tiener die haar laatste avond in de stad doorbrengt voordat ze naar New York vertrekt om een carrière als music supervisor na te jagen. Denk aan een professionele mixtape-curator voor Hollywood, wat precies zo cool is als het klinkt. Ze sleept haar beste vrienden Slater en Cassandra mee voor één laatste knaller: op tijd bij een geweldig strandfeest komen voordat de volwassenheid hen officieel volledig opslokt.
De inzet lijkt op papier klein. Een feestje. Een afscheid. Een vriendengroep die op het punt staat uit elkaar te vallen. Maar het script behandelt die inzet met hetzelfde gewicht als wanneer je het echt meemaakt, en die eerlijkheid is wat Mixtape onderscheidt van de stapel narratieve games die wel emotie suggereren, maar het niet verdienen.
Het geheel duurt ongeveer vier uur. Dat is geen minpunt. Elke scène verdient zijn plek.
De soundtrack is geen decoratie, het is de architectuur
Het punt is: Beethoven & Dinosaur heeft niet zomaar een stel herkenbare nummers gelicentieerd en het sfeer genoemd. De muziek in Mixtape draagt daadwerkelijk narratief gewicht. Stacey doorbreekt gedurende de hele game de vierde wand; ze kondigt elk nummer aan dat ze voor het moment heeft uitgekozen en legt kort de betekenis ervan uit, als een Ferris Bueller die toevallig ook nog eens een onberispelijke smaak heeft.
De tracklist varieert van Devo en Siouxsie and the Banshees tot diepere cuts zoals Harpers Bizarre en Stan Bush, waarbij The Cure en Joy Division hun opwachting maken op momenten die precies zo hard binnenkomen als je hoopt. In één scène zweven de jongeren over hun stad op Atmosphere van Joy Division, en dat is het soort moment dat je nog lang bijblijft nadat de credits over het scherm rollen.
De vorige game van de studio, The Artful Escape, leunde ook zwaar op muziek, maar Mixtape voelt als een zelfverzekerdere uitvoering van datzelfde instinct. De muziek begeleidt het verhaal niet. Het verhaal bestaat om de muziek een plek te geven om te leven.
Gameplay die het verhaal dient in plaats van het tegenwerkt
Mixtape is in grote lijnen een adventure game, hoewel dat label de lading nauwelijks dekt. Elke scène introduceert zijn eigen unieke mechanic, gebruikt deze precies zo lang als nodig is en gaat dan weer door. Je skatet door de stad, beplakt het huis van een directeur met wc-papier, strompelt in een benevelde roes door een videotheek en ja, bestuurt een paar tongzoenende tongen in wat bijna zeker een primeur is voor gaming.
Geen van deze mechanics is bedoeld om je te testen. Er zijn wel fail states, maar die hebben geen echte consequenties. Crash je met je skateboard, dan spoelt de game direct terug. De designfilosofie is duidelijk: de taal van games wordt gebruikt om een verhaal te vertellen, niet om wrijving tussen jou en het verhaal te creëren.
Het enige punt waar het tempo iets inzakt, zijn de scènes in de slaapkamer, waar je vrij bent om te verkennen en optionele dialoog kunt triggeren door met objecten te interageren. De vrijheid wordt gewaardeerd, maar deze momenten voelen wat losser aan vergeleken met de strakke flow van scène naar scène in de rest van de game.
Wat Beethoven & Dinosaur goed begrijpt over opgroeien
Het trio in het hart van Mixtape bestaat uit oprecht goed geschreven personages. De ambitie van Stacey, het verstikkende thuisleven van Cassandra onder het toeziend oog van haar vader bij de politie, het onbenutte potentieel van Slater als muzikant. Ze maken grappen, ze ontwijken vragen en op de juiste momenten laten ze hun masker volledig vallen. De voice-acting ondersteunt dit alles perfect.
Wat de meeste spelers missen in games als deze, is dat de emotionele beats alleen werken als de personages eerst als echte mensen aanvoelen. Mixtape verdient zijn emotionele klappen omdat de game de tijd neemt om je te laten begrijpen wie deze drie echt zijn, voordat er van je gevraagd wordt om iets voor ze te voelen.
De art direction helpt ook. De game is gebouwd in Unreal Engine en gebruikt hyper-gestileerde character designs die er toch in slagen om oprechte emotie over te brengen door middel van performance. Elke scène is met echte intentie gecomponeerd, inclusief een opvallende helikopter-view tijdens een politieachtervolging die naadloos overgaat van third-person naar een vogelvluchtperspectief.
Voor meer narratieve games die je tijd waard zijn, bekijk onze game reviews voor de nieuwste content, en als je meer uit adventure-titels wilt halen, helpen onze gaming guides je verder.
Mixtape is nu beschikbaar op pc. Als je ooit een nummer hebt gehad dat je terugbracht naar een specifiek moment in je leven, dan is deze game voor jou gemaakt.
