Sommige games vertellen je een verhaal. Mixtape laat je er een voelen. Vandaag uitgebracht op PC, de tweede game van de kleine Australische studio Beethoven & Dinosaur kwam rustig aan, maar verdient veel meer aandacht dan dat.
Waarom een avontuur van vier uur boven zijn gewicht uitstijgt
Mixtape volgt Stacey Rockford, een muziekliefhebbende tiener die haar laatste nacht in de stad doorbrengt voordat ze naar New York gaat om een carrière als muziek supervisor na te jagen. Denk aan een professionele mixtape-curator voor Hollywood, wat precies zo cool is als het klinkt. Ze sleept haar beste vrienden Slater en Cassandra mee voor een laatste feest: ze moeten naar een geweldig strandfeest voordat de volwassenheid hen opslokt.
De inzet is klein op papier. Een feest. Een afscheid. Een vriendengroep op het punt van uiteenvallen. Maar de tekst behandelt die inzetten met hetzelfde gewicht als wanneer je ze daadwerkelijk beleeft, en die eerlijkheid is wat Mixtape onderscheidt van de stapel verhaalgedreven games die emotie suggereren zonder het te verdienen.
Het geheel duurt ongeveer vier uur. Dat is geen minpunt. Elke scène verdient zijn plek.
De soundtrack is geen decoratie, het is de architectuur
Hier is het ding: Beethoven & Dinosaur heeft niet zomaar een paar herkenbare nummers gelicentieerd en het sfeer genoemd. De muziek in Mixtape draagt daadwerkelijk narratief gewicht. Stacey doorbreekt de vierde muur gedurende het hele spel, kondigt elk nummer aan dat ze voor het moment heeft gekozen en legt kort de betekenis ervan uit, als een Ferris Bueller die ook nog eens een onberispelijke smaak heeft.
De tracklist loopt van Devo en Siouxsie and the Banshees tot diepere nummers zoals Harpers Bizarre en Stan Bush, met The Cure en Joy Division die optredens maken die precies zo hard aankomen als je zou hopen. Eén scène laat de kinderen over hun stad zweven op Joy Division's Atmosphere, en het is het soort moment dat je lang na de aftiteling bijblijft.
De vorige game van de studio, The Artful Escape, leunde ook zwaar op muziek, maar Mixtape voelt als een zelfverzekerdere uitvoering van datzelfde instinct. De muziek begeleidt het verhaal niet. Het verhaal bestaat om de muziek ergens te laten leven.
Beethoven & Dinosaur heeft voormalige muzikanten onder hun teamleden, wat veel verklaart over hoe doordacht de soundtrack is verweven in de structuur van de game.
Gameplay die het verhaal dient in plaats van ertegen te vechten
Mixtape is breed gezien een avonturengame, hoewel dat label nauwelijks volstaat. Elke scène introduceert zijn eigen op maat gemaakte mechaniek, gebruikt het precies zo lang als nodig is, en gaat dan verder. Je skatet door de stad, toiletrolt het huis van een directeur, struikelt door een videotheek in een dronken roes, en ja, je bestuurt een paar tongen die elkaar kussen in wat vrijwel zeker een primeur in de gaming is.
Geen van deze mechanieken is bedoeld om je te testen. Er bestaan faalstaten, maar die hebben geen echte straf. Als je je skateboard crasht, spoelt de game direct terug. De ontwerpfilosofie is duidelijk: de taal van games wordt gebruikt om een verhaal te vertellen, niet om wrijving tussen jou en het spel te creëren.
Het enige gebied waar het tempo iets vertraagt, zijn de slaapkamersequenties, waar je vrij bent om te verkennen en gemiste dialogen te activeren door objecten te interageren. De vrijheid wordt gewaardeerd, maar deze momenten voelen iets losser aan vergeleken met het strakke scène-tot-scène momentum overal elders.
Wat Beethoven & Dinosaur goed doet aan opgroeien
Het trio in het centrum van Mixtape zijn oprecht goed geschreven personages. Stacey's ambitie, Cassandra's verstikkende thuisleven onder het toeziend oog van haar politieagent vader, Slaters stille, onbenutte potentieel als muzikant. Ze maken grappen, ze wijken af, en dan, op de juiste momenten, laten ze hun pantser volledig vallen. De acteerprestaties ondersteunen dit allemaal.
Wat de meeste spelers missen in dit soort games, is dat de emotionele momenten alleen werken als de personages eerst als echte mensen aanvoelen. Mixtape verdient zijn hartverscheurende momenten omdat het tijd besteedt aan je laten begrijpen wie deze drie werkelijk zijn, voordat het je vraagt er iets voor te voelen.
De art direction helpt ook. Gebouwd in Unreal Engine, gebruikt de game hyper-gestileerde karakterontwerpen die toch oprechte emotie weten over te brengen door middel van performance. Elke scène is met echte intentie gecomponeerd, inclusief een opvallende sequentie vanuit vogelperspectief tijdens een politieachtervolging die naadloos overgaat van third-person naar luchtperspectief.
Voor meer over verhaalgedreven games die de moeite waard zijn, bekijk onze game reviews voor het laatste nieuws, en als je meer uit avonturengames wilt halen, hebben onze gaming guides je gedekt.
Mixtape is nu beschikbaar op PC. Als je ooit een nummer hebt gehad dat je terugvoerde naar een specifiek moment in je leven, dan is deze game voor jou gemaakt.
