Tüm büyük oyun mağazalarındaki en büyük indirimler, ücretsiz oyunlar ve sınırlı süreli teklifler.
Bir daha asla tam fiyat ödemeyin.
Yirmi yıl uzun bir bekleyiş
Onimusha: Way of the Sword, risk almaktan kaçınan basit bir "soft reboot" değil. Capcom, bu seriyi hakkını vererek geri getirme konusunda kararlıydı ve yirmi yılı aşkın sessizliğin ardından bu özgüvenin büyük ölçüde haklı olduğunu söyleyebiliriz. Edo döneminde geçen bu bağımsız yapım, ikonik Oni Gauntlet'ı kullanarak Kyoto genelinde yayılan Genma istilasına karşı savaşan diriltilmiş samuray Miyamoto Musashi'nin hikayesini konu alıyor. Yeni oyuncular serinin geçmişine dair hiçbir şey bilmeden oyuna dalabilirler. Ben öyle yaptım ve gayet iyi çalıştı.
Oyunun temeli kulağa basit geliyor ve bazı açılardan da öyle. Ancak uygulamanın altında, ilk bakışta görünenden çok daha fazlası var.
Oni Gauntlet yükseltme ekranı
Hikaye ve dünya
Hikaye, beklediğimden çok daha iyi. Musashi gerçekten eğlenceli bir ana karakter; grotesk bir Genma boss'u ile gergin bir yüzleşmeden, hafif ve neredeyse komik bir karakter anına geçiş yapabilen, hiçbirinde sırıtmayan bir karaktere sahip. Bu ton esnekliği, korku atmosferinin boğucu hale gelmesini engelliyor ve anlatıya, bu alandaki birçok aksiyon oyununda eksik olan bir kişilik kazandırıyor.
Kyoto merkezi bir hub görevi görüyor ve Capcom burayı keşif odaklı tasarlamış. Yeni yeteneklerin kilidini açtıkça, daha önce erişilemeyen alanlar rastgele değil, oldukça bilinçli bir şekilde açılıyor. İşin özü şu: Bu yetenek kısıtlamalı ilerleme sistemi, çoğu macera oyunundan daha iyi çalışıyor çünkü dünya, tanıdık bir sokağa geri dönüp yeni bir yol bulmanın gerçekten ödüllendirici hissettireceği kadar yoğun. Devasa bir açık dünya değil ve bu kısıtlama kesinlikle doğru bir karar.
Yan içerikler ise dünyanın biraz zayıf kaldığı nokta. İsteğe bağlı görevlerin çoğu, zayıf gerekçelere dayanan "getir-götür" işlerinden ibaret ve materyal ödülleri dışında bunları tamamlamak için nadiren motive oldum. Daha geniş anlatıyla bağlantılı bir iki istisna var ancak bunlar azınlıkta. Oyun, sunduğu hacim yerine daha az ama daha özenli yan görevlerle çok daha iyi bir deneyim sunabilirdi.
Savaş sistemi oyunun kalbi
Onimusha: Way of the Sword'daki her şey eninde sonunda savaş sistemine bağlanıyor ve bu bir eleştiri değil. Sistem olağanüstü. Son birkaç yılda kılıç dövüşünün bu kadar akıcı hissettirdiği başka bir oyun oynamadım; girişler, animasyonlar, çevresel etkileşimler ve Musashi'nin gelen saldırıları okuyup tepki verme şekli dahil her katmanda bunu kastediyorum.
Parry sistemine sahip çoğu aksiyon oyunu, saldırı yönü ne olursa olsun aynı savuşturma animasyonunu kullanır. Onimusha ise Musashi'ye yönsel parry animasyonları veriyor; böylece soldan gelen bir darbeyi bloklamak, yukarıdan gelene göre hem görsel hem de his olarak farklılaşıyor. Bu hareket yakalama (motion capture) detayı düşmanlar ve boss'lar için de geçerli. Savaşın ritmine girdiğinizde, oyun kendi kendine oynuyormuş gibi hissettirmeden sinematik bir havaya bürünüyor.
Çevresel sandbox katmanı ise gerçek bir derinlik katıyor. Düşmanları duvarlara itebilir, pencerelerden fırlatabilir, birbirleriyle çarpışmalarını sağlayabilir veya ateş kaynaklarının yakınında Wind-Whipper Oni Armament'ı kullanarak bir ateş hortumu yaratabilirsiniz. İkincisi asla eskimeyen bir keyif. Sisteme ne kadar hakim olursanız, seçenekleriniz o kadar yaratıcı hale geliyor. Mekaniklerin tam dökümünü istiyorsanız, parry ve Issen savaş rehberimiz, zamanlamadan Break Issen'a kadar her şeyi detaylıca ele alıyor.
Boss dövüşlerinde Issen zamanlaması
Zorluk dengesi, bazı oyuncuların başta sinir bozucu bulabileceği bilinçli bir tercih. Normal düşmanlar ilk saatlerde oldukça pasif; genellikle sizi her yönden sıkıştırmak yerine tek tek saldırmayı bekliyorlar. Oyun, çıtayı yükseltmeden önce sizi sistemlerine alıştırmak için tasarlanmış ve zorluk 8. saat civarında anlamlı bir şekilde artıyor. Soulslike oyunlarına alışkın biri olarak, ilk saatlerdeki bu pasiflik sabrımı zorladı. Ancak savaş sistemi açıldığında bu hayal kırıklığı tamamen kayboldu. Boss karşılaşmaları, sistemin gerçek potansiyelini gösterdiği yer ve bu dövüşler sürekli olarak mükemmel.
En büyük çekincem ise boss tekrarı. Birçok boss oyun boyunca tekrar karşınıza çıkıyor ve karşılaşmalar düzenlenmiş olsa da, aynı modeli tekrar görmek heyecanı biraz kırıyor. Genel düşman çeşitliliği, özellikle ilk alanlarda beklediğinizden daha az.
İlerleme ve "grind" sorunu
Kyoto ve çevresindeki görev haritalarında ilerlerken, ekipman yükseltmek ve yeni yeteneklerin kilidini açmak için sandıklardan ve düşmanlardan materyal toplayacaksınız. Oyunun başı ve ortasındaki döngü gayet iyi çalışıyor. Sorun, oyunun sonlarına doğru belirli yükseltme materyallerinin darboğaz haline gelmesi ve düşme oranlarının hedeflenmiş "farming"i bir piyangoya dönüştürmesiyle başlıyor. Bu bir "dealbreaker" değil ama deneyimden keyif alırken iyi niyetinizi erozyona uğratan bir sürtünme yaratıyor.
New Game+ kararı da bunu daha da kötüleştiriyor. İkinci bir oynanışa başlamak, ekipman yükseltme ilerlemenizin sıfırlanması anlamına geliyor; bu, ustalık ve tekrar oynanabilirliği teşvik eden bir oyun için oldukça garip bir seçim. Temel yetenekler ve savaş bilgisi aklınızda kalıyor ancak mekanik yatırımınız kayboluyor.
Görseller ve ses
Capcom'un teknik uygulaması burada oldukça güçlü. Oyun PC'de iyi çalışıyor; zorlu savaş sekanslarında bile düşmeyen sağlam bir optimizasyona sahip. Kyoto büyük bir özenle işlenmiş ve Genma tasarımları, daha gerçekçi insan karakterlerle etkili bir tezat oluşturan "body horror" öğelerine odaklanıyor. Hareket yakalama kalitesi her yerde hissediliyor ve savaşı iyiden mükemmele taşıyor.
Kyoto hub keşif haritası
İngilizce yerelleştirme yer yer zayıf kalıyor. Performansların amaçlandığı gibi yansımasını istiyorsanız Japonca seslendirme kesinlikle doğru tercih. Müzikler, çok akılda kalıcı olmasa da görevini yapıyor ancak savaş sırasındaki ses tasarımı mükemmel. Her parry, darbe ve çevresel etkileşim, dövüşün fiziksel ağırlığını pekiştiren tatmin edici bir ses geri bildirimine sahip.
Karar
Onimusha: Way of the Sword'dan karışık duygularla ayrıldım, ancak terazinin pozitif tarafı negatiften çok daha ağır basıyor. Savaş sistemi, yıllardır bir aksiyon oyununda oynadığım en iyi sistemlerden biri. Akıcı, fiziksel, yaratıcı ve öğrendikçe sürekli ödüllendirici. Hikaye beklenenden daha iyi, keşif sistemi iyi tasarlanmış ve teknik performans tertemiz.
Hayal kırıklıkları gerçek: RNG "grind"ı, zayıf yan içerikler, tekrar eden boss'lar ve New Game+ kararı haklı şikayetler. Ancak hiçbiri, savaş sisteminin sadece "yeterli" olduğu bir oyunda olabileceği gibi, temel deneyimi baltalamıyor.
Eğer yoğun, birbirine bağlı bir dünyaya ve 80 saatlik anlamlı içeriğe sahip derin bir RPG arıyorsanız, başka yere bakın. Ancak kılıç dövüşünün o kadar iyi olduğu bir oyun arıyorsanız ki, sistemle başka neler yapabileceğinizi görmek için karşılaşmaları tekrar tekrar oynamak isteyecekseniz, işte bu tam olarak o oyun.