Reklam
Genel Bakış
Virginia, 1992 yazının son günlerinde geçen, birinci şahıs bakış açısına sahip interaktif bir drama. Oyuncular, Lucas Fairfax adındaki genç bir çocuğun kayboluşunu araştırmak üzere Kingdom, Virginia'nın kırsal kasabasına gönderilen, yeni mezun FBI özel ajanı Anne Tarver'ın yerine geçiyor. Deneyimli ortağı Maria Halperin ile ilgili ise küçük bir pürüz var: Tarver'ın üstleri, ondan gizlice Halperin hakkında rapor vermesini istedi. İşte bu katmanlı ihanet, her şeyin merkezinde yer alıyor.
Virginia'yı anında farklı kılan şey, sözlü veya yazılı diyalogları tamamen reddetmesi. Hikaye tamamen çevresel detaylar, keskin sinematik kurgular ve Lyndon Holland tarafından bestelenen etkileyici orkestral müziklerle ilerliyor. Variable State, geleneksel oyun tasarımı yerine film kurgusunun dilini ödünç almış ve sonuç, çoğu macera oyununu oynamaktan ziyade prestijli bir TV dizisinin pilot bölümünü izlemeye daha yakın hissettiriyor.
Virginia content image
Oynanış ve mekanikler
Virginia'nın temel döngüsü, bulmacalar veya beceriye dayalı zorluklar yerine keşif ve gözlem üzerine kurulu. Oyuncular sahneler arasında ilerliyor, nesnelerle etkileşime giriyor ve hikaye anlatımı (exposition dump) yerine görsel ipuçları ve müzikal değişimlerle gelen anlatı bilgilerini özümsüyor. Öne çıkan özellikler şunlar:
Virginia content image
- Minimal etkileşim istemleri ile birinci şahıs hareket sistemi
- Sahneler arasındaki ölü zamanı atlayan sinematik kesme mekanikleri
- Diyalog ağaçları, diyalog kutuları veya metin anlatımı yok
- Nesneler ve mekanlar aracılığıyla çevresel hikaye anlatımı
- Dikkati ödüllendiren doğrusal olmayan bir anlatı yapısı
Kesme mekaniği özel bir ilgiyi hak ediyor. Odadan odaya gerçek zamanlı yürümek yerine, Virginia tıpkı bir filmin sahneler arasında geçiş yapması gibi anlar arasında geçiş yapıyor. Bir araba anahtarını alıyorsunuz ve aniden direksiyonun arkasındasınız. Bir kapıyı açıyorsunuz ve çoktan içeridesiniz. Çoğu oyunun süresini uzatmak için kullandığı o bağlayıcı dokuyu söküp atıyor ve geriye sadece önemli olan anları bırakıyor.
Dünya ve atmosfer
Kingdom, Virginia, Amerikan kırsalına özgü belirli bir huzursuzlukla işlenmiş. Kasaba, yazın terk etmeyi unuttuğu bir yer gibi; lokanta kabinleri, motel odaları, devlet daireleri ve gitmemesi gereken yerlere çıkan orman yollarıyla dolu. 1992 atmosferi; kıyafetlerde, iç mekanlarda ve her şey dijitalleşmeden önceki kurumsal Amerika'nın genel havasında hafif ama tutarlı bir şekilde hissediliyor.
Virginia content image
Soruşturma boyunca devam eden doğaüstü iz, başlarda temkinli bir şekilde ele alınıyor, hikaye ilerledikçe ise bu durum değişiyor. Virginia, size gösterdiklerini asla açıklamıyor; bu da çözüm bekleyen oyuncuları hayal kırıklığına uğratırken, belirsizlikle baş başa kalmaya istekli oyuncuları ödüllendiriyor. David Lynch ve Chris Carter'ın etkisi açıkça görülse de, Variable State'in kendine has bir sesi var.
Görsel ve işitsel tasarım
Virginia'nın görsel tarzı, düz renkler ve temiz geometrik şekillere yönelerek dünyaya, hikayenin giderek artan tuhaflığına uygun, hafif gerçeküstü bir kalite katıyor. Karakter yüzleri kasıtlı olarak basitleştirilmiş; bu da odağın sadece yüz ifadelerinde değil, duruş, hareket ve insanlar arasındaki boşlukta kalmasını sağlıyor.
Lyndon Holland'ın orkestral müziği, tartışmasız oyunun en önemli yaratıcı unsuru. Normalde diyalogların yapacağı işi üstlenerek duygusal değişimleri işaret ediyor, gerilimi inşa ediyor ve bazen eylemi kasıtlı olarak kafa karıştırıcı şekillerde baltalıyor. Müzikler canlı olarak icra edildi ve Virginia'nın interaktif bir hikaye anlatımı eseri olarak kimliğinin merkezinde yer alıyor.
Virginia content image
Etki ve miras
Virginia, 2016'da biçimsel hırsıyla eleştirmenlerin büyük ilgisini çekti; ancak bazı oyuncular oyunun kısalığını ve kapalılığını giriş ücretiyle bağdaştırmakta zorlandı. Oyun yaklaşık 90 dakika sürüyor ve bu, medyadan ne beklediğinize bağlı olarak ya bir özellik ya da bir caydırıcı sebep. Anlatı oyunlarının romanları taklit etmeyi bırakıp sinemayı taklit etmeye başladıklarında neler yapabileceğiyle ilgilenen oyuncular için Virginia, bu olasılığın en temiz kanıtlarından biri olmaya devam ediyor. Birinci şahıs gizem türüne yaklaşımı, özellikle bilgi saklamanın meşru bir hikaye anlatma aracı olduğu fikri, kendisinden sonra gelen daha küçük anlatı oyunlarını etkilemeye devam ediyor.