Genel Bakış
Virginia, 1992 yazının son günlerinde geçen, birinci şahıs bakış açısına sahip interaktif bir drama. Oyuncular, Lucas Fairfax adındaki genç bir çocuğun kayboluşunu araştırmak üzere Virginia'nın kurgusal kırsal kasabası Kingdom'a gönderilen, yeni mezun FBI özel ajanı Anne Tarver'ın yerine geçiyor. Deneyimli ortağı Maria Halperin ile ilgili ise küçük bir pürüz var: Tarver'ın üstleri, ondan gizlice Halperin hakkında rapor vermesini istedi. İşte bu katmanlı ihanet, her şeyin merkezinde yer alıyor.
Virginia'yı anında farklı kılan şey, sözlü veya yazılı diyalogları tamamen reddetmesi. Hikaye tamamen çevresel detaylar, keskin sinematik kurgular ve Lyndon Holland tarafından bestelenen etkileyici orkestral müziklerle ilerliyor. Variable State, geleneksel oyun tasarımı yerine film kurgusunun dilini ödünç almış ve sonuç, çoğu macera oyununu oynamaktan ziyade prestijli bir TV dizisinin pilot bölümünü izlemeye daha yakın hissettiriyor.
Virginia content image
Oynanış ve mekanikler
Virginia'nın temel döngüsü, bulmacalar veya beceriye dayalı zorluklar yerine keşif ve gözlem üzerine kurulu. Oyuncular sahneler arasında ilerliyor, nesnelerle etkileşime giriyor ve anlatı bilgilerini doğrudan bilgi aktarımı (exposition dump) yerine görsel ipuçları ve müzikal değişimlerle özümsüyor. Öne çıkan özellikler şunlar:
Virginia content image
- Minimal etkileşim istemleri ile birinci şahıs hareket sistemi
- Sahneler arasındaki ölü zamanı atlayan sinematik kesme mekanikleri
- Diyalog ağaçları, diyalog kutuları veya metin anlatımı yok
- Nesneler ve mekanlar aracılığıyla çevresel hikaye anlatımı
- Dikkati ödüllendiren doğrusal olmayan bir anlatı yapısı
Kesme mekaniği özel bir ilgiyi hak ediyor. Virginia, odadan odaya gerçek zamanlı yürümek yerine, bir filmin sahneler arasında geçiş yapması gibi anlar arasında geçiş yapıyor. Bir araba anahtarını aldığınız anda kendinizi direksiyonun başında buluyorsunuz. Bir kapıyı açtığınızda ise çoktan içeri girmiş oluyorsunuz. Bu, çoğu oyunun süresini uzatmak için kullandığı gereksiz kısımları atarak geriye sadece önemli anları bırakıyor.
Dünya ve atmosfer
Kingdom, Virginia, kendine has bir Amerikan kırsalı huzursuzluğuyla işlenmiş. Kasaba, yazın terk etmeyi unuttuğu bir yer gibi; lokanta kabinleri, motel odaları, devlet daireleri ve gitmemesi gereken yerlere çıkan orman yollarıyla dolu. 1992 atmosferi, her şeyin dijitalleşmesinden önceki kurumsal Amerika'nın kıyafetlerinde, iç mekanlarında ve genel havasında hafif ama tutarlı bir şekilde hissediliyor.
Virginia content image
Soruşturma boyunca devam eden doğaüstü iz, başlarda temkinli bir şekilde ele alınıyor, hikaye ilerledikçe ise bu doz artıyor. Virginia, size gösterdiği hiçbir şeyi açıklamıyor; bu durum net bir çözüm bekleyen oyuncuları hayal kırıklığına uğratabilir ancak belirsizlikle yaşamaya istekli oyuncuları fazlasıyla ödüllendiriyor. David Lynch ve Chris Carter'ın etkisi açıkça görülse de, Variable State'in kendine has bir sesi var.
Görsel ve işitsel tasarım
Virginia'nın görsel tarzı, düz renkler ve temiz geometrik şekillere odaklanarak dünyaya, hikayenin giderek artan tuhaflığına uygun, hafif gerçeküstü bir kalite katıyor. Karakter yüzleri bilinçli olarak basitleştirilmiş; bu da odağın sadece yüz ifadelerine değil, duruşa, harekete ve insanlar arasındaki boşluğa kalmasını sağlıyor.
Lyndon Holland'ın orkestral müziği, tartışmasız oyunun en önemli yaratıcı unsuru. Normalde diyalogların yapacağı işi üstlenerek duygusal değişimleri işaret ediyor, gerilimi tırmandırıyor ve bazen aksiyonun altını kasıtlı olarak kafa karıştırıcı şekillerde oyuyor. Canlı olarak kaydedilen bu müzikler, Virginia'nın interaktif bir hikaye anlatımı parçası olarak kimliğinin merkezinde yer alıyor.
Virginia content image
Etki ve miras
Virginia, 2016'da piyasaya sürüldüğünde, bazı oyuncular kısalığını ve kapalılığını fiyatıyla bağdaştırmakta zorlansa da, biçimsel hırsıyla eleştirmenlerden büyük ilgi gördü. Oyun yaklaşık 90 dakika sürüyor; bu da medyan beklentinize göre ya bir özellik ya da bir anlaşma bozucu olabilir. Anlatı oyunlarının romanları taklit etmeyi bırakıp sinemayı taklit etmeye başladıklarında neler yapabileceğiyle ilgilenen oyuncular için Virginia, bu olasılığın en temiz argümanlarından biri olmaya devam ediyor. Birinci şahıs gizem türüne yaklaşımı, özellikle bilgi saklamanın meşru bir hikaye anlatım aracı olduğu fikri, kendisinden sonra gelen daha küçük anlatı oyunlarını etkilemeye devam ediyor.