Rafael Silva
Content Creator
De grootste kortingen, gratis games en tijdelijke aanbiedingen in alle grote game-stores.
Betaal nooit meer de volle prijs.
Het vervolg dat de eerste game verdiende
De originele Mortal Shell had ideeën die de moeite waard waren, maar die begraven lagen onder systemen die nooit echt lekker uit de verf kwamen. Cold Symmetry wist dit duidelijk. Mortal Shell II pakt bijna elk punt van kritiek op zijn voorganger aan en doet er wat mee: de wereld wordt uitgebreid, de build-opties worden verdiept en de scherpe randjes zijn er genoeg vanaf geslepen zodat de sterke kanten eindelijk de ruimte krijgen om te ademen.
Ik begon met gematigde verwachtingen. Ik eindigde met ruim 40 uur op de teller en dacht al na over een tweede run. Dat zegt meer dan welke score dan ook.
Shell loadout and abilities
Mortal Shell II nadert de 1 miljoen verkochte exemplaren, en die ontvangst is logisch. Critici beoordelen de game stabiel in de lage tot midden 80, en de Steam-community is overweldigend positief. De consensus is er: dit is een goede game. Mijn ervaring sluit daarbij aan, al zijn er wel wat kanttekeningen die je moet weten voordat je tot aankoop overgaat.
Exploratie die je echt meesleept
De open wereld in Mortal Shell II is een van de beste argumenten voor het bestaan van deze game. Veel games plakken een open wereld op een formule die er geen nodig had. Hier past het. De omgevingen hebben echt karakter: vreemde architectuur, bizarre oriëntatiepunten en genoeg eigenaardige details waardoor je stopt om rond te kijken in plaats van alleen maar naar het volgende doel te sprinten.
De game heeft ook een gevoel voor humor dat je verrast. Er zitten grappen en verwijzingen in verstopt; sommige zo duidelijk dat je hardop moet lachen, andere zo subtiel dat je er zo aan voorbijloopt. In een wereld die zo duister en onderdrukkend is, zijn die momenten van luchtigheid belangrijker dan je zou verwachten.
Kleinere dungeons breken de grotere zones goed op. Ze voelen als op zichzelf staande zij-avonturen in plaats van opvulling, en ze bieden steevast iets dat de moeite waard is om te vinden.
De navigatie is echter een serieus probleem. Veel gebieden delen te veel visueel DNA en de map helpt je onvoldoende om je te oriënteren. Ik ben meer dan eens verdwaald geraakt toen ik terug wilde naar een plek waar ik al was geweest, en een paar van die sessies voelden frustrerender dan leuk. Verdwalen betekende zelden tijdverspilling, aangezien er meestal wel iets interessants in de buurt te vinden is, maar een duidelijkere map had de hele ervaring aanzienlijk verbeterd.
Build-variatie is waar Mortal Shell II zijn reputatie verdient
Ik heb het grootste deel van mijn tijd besteed aan experimenteren. Een nieuwe shell vinden, combineren met een ander wapen, wat Tarstones wisselen en kijken wat er gebeurt. Die loop verveelde nooit.
De acht shells vormen de basis. Elke shell speelt anders genoeg, waardoor wisselen voelt als een betekenisvolle keuze in plaats van alleen een verandering in stats. Je kunt een tank bouwen die alle klappen opvangt en blijft doorlopen, of een op gif gerichte assassin die vijanden uitschakelt voordat ze kunnen reageren, of alles daartussenin. Als je een overzicht wilt van hoe ze zich tot elkaar verhouden, onze Mortal Shell 2 shells tier list behandelt elke optie met locaties en belangrijke abilities.
Wapens voegen nog een laag toe. De Axatana was mijn persoonlijke favoriet, maar door de uitgebreidere selectie kan het veranderen van je wapen je hele aanpak van een gevecht veranderen, niet alleen de cijfers. Tarstones maken het plaatje compleet: je plaatst actieve en passieve abilities op je gear en kunt eindeloos combineren tot alles op zijn plek valt.
De eerste game bood ruimte voor creatieve builds. Het vervolg maakt experimenteren echt essentieel voor de ervaring in plaats van optioneel. Die verschuiving in focus is wat de combat onderscheidt van andere titels in het action games genre.
Tarstone build customization
Cold Symmetry verdient ook credits voor hoe snel ze reageerden op vroege feedback. Binnen de eerste week na de lancering loste een patch klachten op over materiaaltekorten, overmatige grind en upgrade-beperkingen. Dat soort responsiviteit is het vermelden waard. De patch loste helaas niet de eindbaas op.
Graphics en audio
Mortal Shell II ziet er goed uit. De omgevingen zijn duister en gedetailleerd, met een visuele identiteit die consistent aanvoelt door de hele game heen. Sommige gebieden zijn oprecht indrukwekkend om doorheen te lopen, zelfs als de navigatie eromheen hoofdpijn bezorgt.
De muziek is een van de stillere krachten van de game. De soundtrack past bij de toon zonder achtergrondruis te worden, en specifieke tracks die gekoppeld zijn aan baasgevechten komen hard binnen en blijven hangen na het gevecht. Sound design volgt dezelfde logica: wapenimpacts voelen zwaar aan, audio-cues van vijanden zijn leesbaar tijdens combat, en de omgevingsgeluiden in elke zone versterken de sfeer zonder dat het te veel wordt.
De technische prestaties zijn grotendeels in orde, al duiken er wel bugs op. Niets van wat ik tegenkwam was game-breaking, maar er zijn ruwe randjes die door patches na de lancering slechts gedeeltelijk zijn aangepakt. Het is geen dealbreaker, maar wel goed om te weten.
Open world exploration zone
De tweede helft struikelt
Het punt is: Mortal Shell II is een sterke game gedurende het grootste deel van de speeltijd, maar in het laatste derde deel wordt het merkbaar zwakker. Vijandvariatie is de voornaamste boosdoener. Tegen de tijd dat je de latere gebieden bereikt, heb je het merendeel van de vijandtypes al gezien. Nieuwe zones beginnen aan te voelen als remixes van eerdere gebieden in plaats van echt nieuwe uitdagingen.
De kwaliteit van de bazen is wisselvallig. De gevechten tegen The Scholar Prince, Droeg en Malborn Offspring zijn uitstekend; een van de beste baasgevechten die ik in tijden in een soulslike heb gespeeld. Dan is er de eindbaas, die een mechanic introduceert die zo frustrerend is dat het een verder prima gevecht onderuit haalt. Ik zal het niet verklappen, maar je zult precies begrijpen wat ik bedoel als je daar aankomt.
Als je benieuwd bent hoe lang de volledige ervaring duurt voor verschillende speelstijlen, onze gids over hoe lang het duurt om Mortal Shell 2 uit te spelen zet het uiteen, van een gefocuste run tot een volledige completionist-ervaring.
Verdict
Mortal Shell II is het vervolg dat de eerste game nodig had. Cold Symmetry nam de kritiek serieus en bouwde iets dat de meeste problemen van het origineel oplost en tegelijkertijd echte diepgang toevoegt. Het shell-systeem, de Tarstone-aanpassingen, de wapens en een open wereld die het verkennen waard is, komen samen in een van de betere soulslikes die ik in jaren heb gespeeld.
De tweede helft verliest momentum, de vijandvariatie dunt uit en de eindbaas heeft een mechanic die in een andere, slechtere game thuishoort. De map heeft werk nodig. Sommige bugs zijn er nog steeds. Niets daarvan doet afbreuk aan wat de eerste 30 uur bieden.
Als je het origineel niks vond, is deze het proberen waard. Als je ervan hield, is dit de game waar je op zat te wachten.
Mortal Shell II Recensie
8.5/10
Mortal Shell II is het type vervolg dat laat zien hoe een ontwikkelaar kan groeien. Cold Symmetry heeft kritiek ter harte genomen en een aanzienlijk betere ervaring afgeleverd. Het shell-systeem, de Tarstones, de wapenvariatie en een open wereld die nieuwsgierigheid beloont, vormen samen een van de meest bevredigende soulslikes die ik heb gespeeld. Hoewel de tweede helft lijdt onder hergebruikte vijanden, een frustrerende eindbaas en een kaart die verbetering behoeft, doen deze minpunten geen afbreuk aan het eerdere plezier. Een aanrader, ook als het eerste deel je niet lag.
8.5
Voordelen
Acht unieke shells bieden oprecht verschillende speelstijlen
Tarstone en wapensystemen zorgen voor een diepgaande en lonende variatie in builds
De open wereld zit boordevol geheimen en verrassende persoonlijkheid
De gevechten voelen vanaf het eerste moment scherp en responsief aan
Cold Symmetry heeft binnen een week na de lancering grote voortgangsproblemen opgelost.
Nadelen
De vijandelijke variatie neemt in de tweede helft aanzienlijk af
De navigatie is verwarrend, aangezien gebieden te veel op elkaar lijken
De eindbaas beschikt over een ronduit slechte mechaniek die het einde van de game ondermijnt.
Sommige bugs en onvolkomenheden blijven aanwezig, zelfs na de post-launch patches.