The Blood of Dawnwalker Beoordeling

GAMES.GG Deals

De grootste kortingen, gratis games en tijdelijke aanbiedingen in alle grote game-stores.

Betaal nooit meer de volle prijs.

Bekijk aanbiedingen

Een vampier-RPG die op eigen benen staat

The Blood of Dawnwalker zou nooit onopgemerkt verschijnen. Rebel Wolves, de studio erachter, werd opgericht door voormalige ontwikkelaars van CD Projekt Red die aan The Witcher 3 hebben gewerkt, en de gamepers zorgde ervoor dat iedereen dat wist voordat de game uitkwam. De vergelijkingen waren onvermijdelijk, de verwachtingen waren enorm en de lat lag ergens in de stratosfeer.

Dit is het punt: na serieus wat tijd in Vale Sangora te hebben doorgebracht, vind ik dat die vergelijkingen de game tekortdoen. Ja, je voelt het DNA. De dark fantasy-toon, het moreel complexe schrijfwerk, de manier waarop side quests echt gewicht in de schaal leggen. Maar The Blood of Dawnwalker doet zijn eigen ding en verdient het om op die voorwaarden beoordeeld te worden.

Vale Sangora's gefocuste open wereld

De wereld en de klok

Je speelt als Coen, een mens die een dawnwalker is geworden, wat betekent dat je ergens tussen de sterfelijke en de vampierwereld in bestaat. De opzet is rechttoe rechtaan: de vampierheer Brencis heeft je familie ontvoerd en je hebt 30 dagen en 30 nachten om ze terug te krijgen. Dat uitgangspunt klinkt simpel, maar het verhaal dat eromheen wordt gebouwd, gaat over moraliteit, opoffering en wat je bereid bent te worden, en het behandelt deze thema's met meer volwassenheid dan de meeste RPG's proberen te doen.

De tijdslimiet van 30 dagen is de mechanic die alles bepaalt. Belangrijke beslissingen kosten tijd. Sommige quests zijn alleen overdag beschikbaar, andere alleen 's nachts. Je abilities veranderen afhankelijk van het uur. Elke keuze voelt alsof het een echte prijs heeft, en dat is precies wat de ontwikkelaars voor ogen hadden.

Ik zal eerlijk zijn: de eerste paar uur met dit systeem maakten me angstig. Ik ben het type speler dat alles wil doen, met iedereen wil praten en geen hoekje onontdekt wil laten. Een tikkende klok voelde alsof het dat instinct zou afstraffen. Dat is niet zo. De game is oprecht vergevingsgezind zodra je het ritme doorhebt. Je kunt elke side quest die je vindt voltooien en nog steeds genoeg tijd overhouden om je familie te redden. Rebel Wolves nam hier een echt risico, en ze hebben het waargemaakt.

Wat ze iets minder goed hebben aangepakt, is de beslissing om tijd een kostenpost te maken voor het unlocken en upgraden van abilities. Een kostbaar tijdssegment besteden om een skill te levelen voelt als gestraft worden voor het spelen van de game. De tijd-mechanic werkt prachtig als narratieve tool en voor verkenning. Het koppelen aan de skill tree is een stap te ver.

Combat en character building

Combat werd uiteindelijk een van mijn favoriete onderdelen van Dawnwalker. Directionele combat-systemen kunnen snel misgaan en veranderen in iets houterigs en ongemakkelijks dat meer tegen de speler vecht dan tegen de vijanden. Zodra je gewend bent aan het ritme, werkt het. Gevechten voelen vloeiend en responsief aan, en het combineren van traditioneel zwaardvechten met Coen's bovennatuurlijke vampier-abilities creëert een combat-loop die tot laat in de game interessant blijft.

Het equipment-systeem beloont experimenteren. Je kunt oudere gear upgraden naar je huidige level, wat betekent dat een build waar je vroeg in de game verliefd op werd, niet meteen weggegooid hoeft te worden zodra er iets nieuws dropt. Die beslissing alleen al opent veel creatieve ruimte en zorgt ervoor dat character building persoonlijk voelt in plaats van alleen een race om de cijfertjes.

Vampier- en zwaardgevechten gecombineerd

De inventory UI heeft echter werk nodig. Om twee stukken gear te vergelijken, moet je elk item apart bekijken, wat precies zo vervelend is als het klinkt. Een side-by-side stat-vergelijking is niet voor niets standaard in dit genre, en het ontbreken ervan is merkbaar. Het skill book-systeem heeft een soortgelijk probleem. Als het verzamelen van een skill book een skill unlockt, zou de game dat moeten registreren zodra je het oppakt. In plaats daarvan moet je de inventory openen, het boek zoeken en het handmatig activeren. Het is een klein ding, maar het voegt frictie toe aan een loop die belonend zou moeten voelen.

Een wereld die echt reageert

Door Vale Sangora lopen voelde nooit als het afgaan van quest markers. De wereld is kleiner dan je zou verwachten van een RPG van deze ambitie, maar dat is een pluspunt, geen minpunt. Elke hoek van de map heeft iets te bieden en de personages die je ontmoet voelen alsof ze daar thuishoren in plaats van dat ze er alleen zijn om je objectives te geven.

Het stemacteerwerk legt hier veel gewicht in de schaal. Urenlang in gesprek zijn met NPC's werkt omdat de prestaties sterk genoeg zijn om de tijd te rechtvaardigen. Het schrijfwerk is scherp en de personages hebben echte persoonlijkheden. Brencis als schurk is oprecht verontrustend, en de persoonlijke inzet van Coen's verhaal geeft de main quest een emotionele lading die de meeste open-world games niet voor elkaar krijgen.

Je beslissingen hebben zichtbare gevolgen. Mensen onthouden wat je hebt gedaan. De wereld verandert op basis van je keuzes. Dit is geen nieuw idee, maar Dawnwalker voert het goed genoeg uit dat het verdiend voelt in plaats van als een checklist.

Keuzes hebben echte gevolgen

Graphics en audio

Visueel gezien staat de game er goed voor. De door de pest geteisterde middeleeuwse setting geeft de art direction veel om mee te werken, en de omgevingen leunen in de grimmigheid zonder eentonig te worden. De dag- en nachtcyclus doet visueel goed werk; het verandert de toon van bekende locaties en zorgt ervoor dat de wereld echt anders aanvoelt afhankelijk van wanneer je erdoorheen reist.

De muziek is een constant hoogtepunt. De score past bij de setting zonder achtergrondruis te worden, en het sound design in combat geeft gewicht aan elke klap. Character models zijn goed, al neigen ze in close-up gezichtsanimaties soms naar iets vreemds, maar niets dat de immersie lang doorbreekt.

Verdict

The Blood of Dawnwalker is de vampier-RPG die het genre nodig had. Rebel Wolves heeft iets gebouwd met een echte identiteit, en de risico's die ze namen – de tijd-mechanic, de gefocuste wereld, het moreel gecompliceerde verhaal – hebben zich grotendeels uitbetaald. De frustraties zijn reëel maar beperkt. Tijd besteden om skills te unlocken is een designkeuze die tegen de speler werkt, de inventory UI heeft een goede opknapbeurt nodig en het skill book-systeem voegt onnodige frictie toe aan wat een bevredigende loop zou moeten zijn.

Niets daarvan doet afbreuk aan hoe goed de rest van de game is. Als je wilt weten hoe lang een volledige playthrough duurt voordat je eraan begint, heeft onze Blood of Dawnwalker completion time-gids het overzicht. De korte versie: het is de uren waard. Rebel Wolves heeft geen Witcher 3-kloon gemaakt. Ze hebben iets van zichzelf gemaakt, en dat telt voor veel.