Genel Bakış
Kasım 2011'de piyasaya sürülen Assassin's Creed Revelations, Ubisoft Montreal'in Ezio Auditore üçlemesinin finali niteliğinde ve usta suikastçıyı önceki maceralarını tanımlayan İtalyan sokaklarından çok uzaklara götürüyor. Hikaye, 1511 yılında Ezio'nun antik Suikastçı kalesi Masyaf'a gitmesiyle başlıyor, ancak buranın Templar tarafından işgal edildiğini görüyor. İdamdan son anda kurtulan Ezio, efsanevi Altair'in kalenin altına, Constantinople'in dört bir yanına dağılmış beş anahtarla kilitli bir kütüphane inşa ettiğini öğreniyor. Bu olay örgüsü, oyunun büyük bir kısmında Ezio'yu Ottoman Empire'ın kalbine sürüklüyor.
Constantinople'in kendisi oyunun en güçlü yanlarından biri. Şehir, Ottoman mimarisinin altında katmanlaşmış Byzantine kalıntılarıyla dolu ve şehzadeler Ahmet ve Selim arasındaki siyasi gerilim, open world yapısına ana görevin ötesinde bir derinlik katıyor. Ezio, yerel Suikastçı lideri Yusuf Tazim ile birlikte çalışıyor ve şehir hakkındaki bilgisi paha biçilemez olan İtalyan kitapçı Sofia Sartor ile dostluk kuruyor. Hikaye üç zaman çizelgesini birbirine bağlıyor: Ezio'nun şimdiki zamanı, memory sequence'ler aracılığıyla Altair'in geçmişi ve Desmond Miles'ın first-person platforming bölümlerinde dijital bir zihin dünyasında ilerleyişi.
Oynanış ve mekanikler
Revelations, önceki oyunların core loop yapısını devam ettiriyor ancak formüle birçok yeni araç ekliyor:
- Çatılarda daha hızlı free-running ve zipline erişimi için Hookblade
- Düzinelerce içerik kombinasyonu sunan bomb crafting sistemi
- Çevresel farkındalık için Eagle Vision geliştirmeleri
- Suikastçı inlerini korumak için tower defense minigame
- Geliştirilmiş menzilli ve yakın dövüş seçenekleri
Hookblade, traversal hissini gerçekten değiştiriyor. Constantinople'in çatılarında hareket etmek Brotherhood'a göre çok daha hızlı ve akıcı; binalar arasına gerilen zipline'lar, Ezio'nun takipler veya kaçışlar sırasında mesafeleri hızla kat etmesini sağlıyor. Bomb crafting, kısıtlı bölgelere girmeden önce oyuncuların dikkat dağıtıcı, zehirli veya ölümcül varyasyonlar hazırlamasına olanak tanıyarak görevlere bir hazırlık katmanı ekliyor.
Bir in saldırıya uğradığında tetiklenen tower defense mekaniği, oyunun en çok tartışılan eklentisi. Oyunculardan düşman dalgalarını durdurmak için Suikastçı acemilerini bir rota üzerine yerleştirmelerini istiyor, bu da oyunun genel pacing yapısıyla biraz uyumsuz duruyor. Çoğu oyuncu sistemi anladığında yönetilebilir bulsa da, hiçbir zaman oyunun doğal bir parçası gibi hissettirmiyor.
Dünya ve atmosfer
1511'deki Constantinople, imparatorluklar arasında sıkışmış bir şehir. Byzantine Templar, güçlerini yeniden inşa etmek için Ottoman taht kavgalarından faydalanıyor ve Ezio bu istikrarsızlığın tam ortasına düşüyor. Şehir, Grand Bazaar'dan liman bölgelerine ve ufuk çizgisinde yükselen simge yapılara kadar kendi görsel karakterine sahip farklı bölgelere ayrılmış durumda.
Altair flashback sekansları kısa olsa da oldukça etkileyici. Efsanevi suikastçıyı son yıllarında, kayıplarıyla ve Creed'in sınırlarıyla boğuşurken görmek, oyuncuların sadece ilk oyundan tanıdığı karaktere derinlik katıyor. Bu anlar, Ezio'nun ana hikayesine kıyasla nispeten kısa olsalar da Revelations'ın en unutulmaz kısımları arasında yer alıyor.
Multiplayer ve sosyal özellikler
Brotherhood ile tanıtılan multiplayer modu, burada anlamlı eklemelerle geri dönüyor. Ottoman dünyasının dört bir yanına yayılan yeni haritalar, ek karakter sınıfları ve takım tabanlı modlar, serideki en özgün rekabetçi deneyimlerden birini daha da genişletiyor. NPC kalabalıklarına karışıp aynı şeyi yapan başka bir oyuncuyu avlama şeklindeki core concept hala çok keskin. Revelations, oyuncuları saf solo avlanmadan ziyade koordinasyona zorlayan Artifact Steal ve Chest Capture modlarını ekliyor.
Multiplayer bileşeni, yaklaşık 12 ila 15 saatlik campaign süresinin ötesinde oyuna ciddi bir replay value katıyor ve genişletilmiş karakter kadrosu, oyuncuların farklı harita ve modlara uygun farklı playstyle'lar geliştirmesine olanak tanıyor. Hikaye içeriğini bitiren oyuncular için rekabetçi taraf, reflekslerden ziyade sabır, gözlem ve yanıltmaya dayalı gerçekten farklı bir meydan okuma sunuyor.