Bir God of War serisi hayranı olarak bu inceleme beni üzdü.
God of War Sons of Sparta: Oyun dünyasının en ikonik markalarından birini taşıyan, kusursuz bir 2D Metroidvania. Sony, son tanıtım etkinliğinde bu 30 dolarlık PS5 özel oyununu sessizce duyurdu ve sürpriz faktörü başarılı olsa da, oyunun kendisi "daha fazla Kratos içeriği" dışında varlığını haklı çıkarmakta zorlanıyor. Eğer Hollow Knight, Ori veya son on yılın herhangi bir yetkin platform oyununu oynadıysanız, burada pek etkileneceğinizi sanmıyorum.
Kardeşler trajediden önce
Santa Monica Studio'nun denetiminde Mega Cat Studios tarafından geliştirilen Sons of Sparta, serinin imzası niteliğindeki üçüncü şahıs vahşetini retro esintili 2D platform öğeleriyle değiştiriyor. Oyunda, Chaos Blades ve tanrı öldürme çılgınlığından çok önce, Sparta eğitim yıllarındaki genç Kratos'u oynuyorsunuz. Hikaye anlatımı, yaşlı Kratos'un kızına Calliope'ye hikayeyi anlatmasıyla çerçeveleniyor, bu da oynanışın her zaman hak etmediği duygusal bir ağırlık katıyor.
Sağlam Temeller, Risk Yok
Dürüst olmak gerekirse, savaş sistemi iyi hissettiriyor. En önemli şey bu. Kratos, ikonik bıçakları yerine bir mızrak ve kalkan kullanıyor ve anlık dövüşler tatmin edici bir geri bildirim sunuyor. Saldırılar tok ses çıkarıyor, savuşturmalar etli bir çınlamayla karşılık buluyor ve düşman silüetleri tehditleri net bir şekilde iletiyor. Eğer duyarlı kontrolleri ve sıkı platform öğelerini önemseyen bir oyuncuysanız, Sons of Sparta bu temelleri karşılıyor.
Sorun şu ki, sunduğu tek şey temeller. Birbirine bağlı bir dünyada ilerliyorsunuz, daha önce erişilemeyen alanların kilidini açan yeni yetenekler kazanıyorsunuz, düşmanlarla savaşıyorsunuz, geliştirmeleri topluyorsunuz. Bu, Metroidvania listesinin yetkin bir şekilde uygulanmış hali, ancak tek bir özgün fikir yok. Oyun asla "farklı ne yapabiliriz?" diye sormuyor ve bu güvenli yaklaşım onun en büyük zayıflığı haline geliyor. Kare düşüşleri ve ara sıra yaşanan hatalar gibi teknik sorunlar, özellikle hassas platform öğeleri gerektiren bir oyunda deneyimi bozuyor.
İlerleme beklenen deseni takip ediyor. Erken alanlar, çift zıplama, ardından duvar tırmanışı, ardından kaçış yeteneklerini açana kadar kısıtlayıcı hissettiriyor. Her güç, önceki bölgelerdeki yeni yolları açıyor ve ödüllendirici olmaktan çok zorunlu hissettiren geri dönüşleri teşvik ediyor. Dünya tasarımı yetkin ama nadiren zekice. Türün öne çıkan oyunlarındaki gibi "vay canına, bu harika!" dedirtecek kestirmeler bulamayacaksınız.
Savaş karşılaşmaları ilerledikçe makul bir şekilde ölçekleniyor, farklı yaklaşımlar gerektiren yeni düşman türleri tanıtılıyor. Patron dövüşleri önemli hikaye anlarını vurguluyor, ancak hiçbiri akılda kalıcı bir statüye ulaşmıyor. Dikkat gerektirecek kadar zorlayıcılar ama tamamlandıktan sonra unutulacak kadar formüle edilmişler.
Öne Çıkan Unsurlar
Sons of Sparta'nın gerçekten parladığı yer burası. Piksel sanat tarzı, özellikle çevresel çalışmalarda, düşük kaliteli estetiği dikkat çekici ayrıntılarla birleştiriyor. Antik Yunan mimarisi, 2D perspektife rağmen uygun şekilde görkemli hissettiriyor ve karakter sprite'ları sınırlı pikseller aracılığıyla kişiliklerini iletiyor. Gerçekten takdire şayan, tanınmayı hak eden güzel bir iş.
Ses tasarımı görsel kaliteye ayak uyduruyor. Her kılıç sesi, her kalkan sesi, her çevresel ses efekti kasıtlı ve etkili hissettiriyor. Arka plan müziği, aksiyonu bunaltmadan uygun bir ton belirliyor. Yaşlı Kratos olarak T.C. Carson'ın seslendirmesi, hikaye kendi içinde tam olarak istediği etkiyi yaratmasa bile, çerçeve anlatısına ağırlık katıyor.
Bağlam için, Blasphemous veya Dead Cells gibi oyunları oynadıysanız, 2D aksiyon oyunları için sunumun ne kadar önemli olduğunu bilirsiniz. Sons of Sparta bu görevi anlıyor. Estetik tek başına biraz tekrarlayan ortamları keşfetmeyi, aksi takdirde olacaklarından daha katlanılabilir hale getiriyor.
İlginç Kurulum, Güvenli Uygulama
Kratos ve Deimos arasındaki kardeş dinamiği anlatının ağırlığını taşıyor. Genç Kratos, kurallara uyan ve tanrılara tapan ideal bir Spartalı olmaya çalışıyor. Deimos otoriteyi sorguluyor ve sınırları zorluyor. Bu karşıtlık doğal bir gerilim yaratıyor ve Kratos'un tanıdığımız Hayalet Spartalı'ya dönüşümüne bağlam katıyor.
Çerçeveleme cihazı beklenenden daha iyi çalışıyor. Yaşlı Kratos'un Calliope'ye anlatması, zorlama hissetmeden yansımaya izin veriyor. Hikaye, oynanış bölümleri arasındaki periyodik anlarla ilerliyor, bu da aksiyonu bunaltmadan olay örgüsünü güncel tutuyor. Kratos ve Deimos kayıp bir arkadaşı kurtarmak için yola çıktıklarında, görev basit bir kurtarma görevinden daha büyük bir şeye dönüşüyor. Anlatı, God of War bilgisine aşinalık varsayıyor, ancak yeni oyuncular serinin deneyimli oyuncuları için daha derin yankı uyandıran duygusal anları kaçırabilir.
Bununla birlikte, hikaye asla risk almıyor. Olay örgüsü gelişmeleri tahmin edilebilir yolları takip ediyor. Karakter gelişimi beklenen şekillerde gerçekleşiyor. Kratos'un belirleyici trajedilerinden önceki halini keşfeden bir öncül için, Sons of Sparta, örneğin God of War: Ascension'a kıyasla şaşırtıcı derecede güvenli oynuyor. Onun geçmişi hakkında daha fazla şey öğreniyorsunuz, ancak karakter hakkındaki anlayışınızı temelden değiştiren hiçbir şey yok.
Son God of War girişlerinden gelen ton değişikliği bazı hayranları yabancılaştırabilir. Bu, İskandinav destanının düşünceli, olgun hikaye anlatımı değil. Mitolojik süslemeli, doğrudan macera öğeleri taşıyan bir yapım. Bu doğası gereği kötü değil, ancak bu öncül ile serinin mevcut kimliği arasında bir kopukluk yaratıyor.
Performans ve Teknik Sorunlar
Birden fazla incelemeci, deneyimi etkileyen teknik sorunlara dikkat çekti, bu yüzden bunu alırken biraz gergindim. Kişisel olarak yoğun sekanslarda birkaç kare düşüşü ve teorik olarak büyük bir yayıncıdan gelen 30 dolarlık bir sürümde olmaması gereken cilalama sorunları yaşadım. Bunlar oyunu bozacak düzeyde değil, ancak hassasiyetin önemli olduğu bir türde sinir bozucu.
Savaş genel olarak tatmin edici bir ağırlık hissi veriyor
Oyun özel olarak PS5'te çalışıyor, bu da bu teknik eksiklikleri daha da affedilmez hale getiriyor. Bir 2D platform oyununun güncel nesil donanımda kusursuz çalışmasını beklersiniz, ancak Sons of Sparta fark edilecek kadar tökezliyor.
Değer Sorusu
30 dolarlık fiyatıyla Sons of Sparta garip bir fiyat aralığında yer alıyor. Bir kazık yemiş gibi hissettirecek kadar pahalı değil, ancak eksikliklerini görmezden gelemeyecek kadar ucuz değil. Standart bir oynanış için süre yaklaşık 8-10 saat sürüyor, tamamlamacılar için isteğe bağlı koleksiyon öğeleriyle birkaç saat daha ekleniyor.
Bunu benzer veya daha düşük fiyatlı diğer Metroidvania'larla karşılaştırın. Hollow Knight, 15 dolar karşılığında 40+ saat sunuyor. Ori and the Will of the Wisps, 30 dolara daha cilalı bir deneyim sunuyor. Sons of Sparta, God of War markası için prim ödemenizi istiyor ve bunun değip değmeyeceği tamamen bu bağlantıya ne kadar değer verdiğinize bağlı.
Bu, Sony'nin daha sık peşinden gitmesi gereken türden bir proje. AAA stüdyolar sürekli olarak devasa yapımlar çıkaramaz ve boşlukları yetenekli bağımsız ekiplerin AA çabalarıyla doldurmak stratejik olarak mantıklı. Uygulama sadece daha güçlü olmalıydı. Ya güvenli yaklaşımı telafi etmek için fiyatı düşürün ya da primi haklı çıkarmak için daha büyük yaratıcı riskler alın.
Bu Oyun Kimler İçin?
Daha fazla Kratos içeriği için açsanız ve yenilik eksikliğini affedebiliyorsanız, Sons of Sparta birkaç saatlik sağlam platform öğeleri sunuyor. God of War lore'unun her parçasını isteyen tamamlamacılar, uygulamanın serinin en iyi işleriyle eşleşmese bile karakter geçmişinde değer bulacaktır. Bir sonraki büyük Metroidvania'yı arayan tür veteranları başka yerlere bakmalı. Bu oyun sınırları zorlamıyor veya taze fikirler sunmuyor. Bu, bazı oyuncuların tam olarak aradığı şey olabilecek, tanıdık ve güvenli bir konfor yemeği oyunculuğu.
Asıl soru, bunu mu yoksa yerleşik klasiklere yeniden göz atmayı mı tercih edeceğiniz. Sons of Sparta, marka sadakati dışında kendisi için zorlayıcı bir argüman sunmuyor. Bu yıkıcı değil, ama coşkulu bir onay da değil.
Sons of Sparta, yetenekli bağımsız stüdyoların AAA mülkleriyle çalışabileceğini kanıtlıyor, ancak aynı zamanda marka tanınırlığının tek başına bir oyunu vazgeçilmez yapmadığını da kanıtlıyor. İyi icra edilmiş, tanıdık bir şarkının yetkin bir cover'ı, ancak orijinal besteye hiçbir yenilik katmıyor. Yenilikçi oynanış veya türü tanımlayan deneyimler arayan oyuncular için bu o değil.
Güvenli ama sağlam bir yan hikayeyi kabul etmeye istekli God of War hayranları için, kalıcı bir iz bırakmadan o ihtiyacı gideriyor.
